Groch. Nadaje się tylko świeży, z ostatniego zbioru. Gatunek nie odgrywa roli, ale należy unikać mieszanki kilku - a z takimi, niestety, najczęściej się spotykamy. Stąd duże kłopoty z przygotowaniem, gdyż do właściwej miękkości każda odmiana dochodzi w innym czasie. Po całodziennym moczeniu opłukanego grochu płucze się go ponownie i gotuje w trzykrotnej objętości wody, nie dopuszczając do zbyt energicznego wrzenia. Nie wolno przerwać, bo stwardnieje; uzupełniać należy tylko wrzątkiem. Pod koniec można dodać nieco soli. Nie mieszać! Po około dwóch godzinach gotowania trzeba pilnie uważać, gdyż w parę minut po osiągnięciu właściwej konsystencji groch zamienia się w zupę. Ziarna powinny pod lekkim naciskiem palca zgniatać się jak masło, ale nie rozpoławiać się. Gdy większość taki stan osiągnie, odcedza się i rozsypuje dla osuszenia, np. na kilku warstwach papieru. Można też opłukany groch pogotować kilkanaście minut, a następnie na noc przełożyć do termosu, albo dobrze zawinąć w gazety i koce lub puchowe poduszki -jak to się czyni gotując na sypko kaszę gryczaną. Haczyk, o krótkim trzonku i okrągłym łuku, nr 8-12, wprowadza się tak, aby skrył się cały, spinając obie połówki - czyli prostopadle do bruzdy. Ostrze nie musi wystawać, choć nie zawadzi, jeśli odrobinę będzie widoczne. Przynęta doskonała na klenie, jazie, leszcze, brzany, a także płocie i jelce. Można też stosować groszek konserwowy; świeżemu ustępuje tylko zapachem. Podobnie łowi się na fasolę, bób, kukurydzę. Ta ostatnia jest doskonała zwłaszcza na karpie i liny. Można używać konserwowej, z puszki.