Zima tuż, tuż. Widać ją w sklepach wędkarskich, gdzie wielkogabarytowe przynęty, wędziska i kołowrotki są zastępowane drobną, podlodową galanterią. Dla jednych będzie to już 20., może 30. zima na lodzie, dla innych pierwsze spotkanie z wędką podlodową. Aby to spotkanie nie było udręką i walką ze źle dobranym sprzętem, warto niezbędne gadżety skompletować rozważnie i ?posłuchać starszych", którzy już niejednego palucha odmrozili.

Przez wszystkie 8 dni wędkowania w rzece Fraser i jej dopływach: Harrison oraz Chilliwack River, uczestnicy wyprawy ?Wędkarskiego Świata" znajdowali się pod stałą opieką dwóch licencjonowanych przewodników wędkarskich: Krzysztofa Cieśli - profesjonalisty w każdym calu, świetnego wędkarza i właściciela firmy Bluewater Rockies Sportfishing Guiding Company, oraz jego równie profesjonalnego pracownika Matta. Przewodnicy wozili nas po najlepszych jesiotrowych łowiskach w okolicy miejscowości Chilliwack.

Oprócz Terrego Glavina, badania jesiotrów prowadził w latach 1993-95 również dr Martin Rosenau z Surrey. Obaj naukowcy zostali fundatorami zarządzającymi Towarzystwa Ochrony Jesiotrów z Frasor River. Ich inicjatywa zaowocowała przeznaczeniem w latach 1993-94 sumy 2,6 miliona dolarów kanadyjskich na badania biologii jesiotrów, z czego większość - 1,86 miliona - dali wędkarze, nawet ci, którzy nigdy nie łowili tych ryb. Zebranymi pieniędzmi zarządzała lokalna Fundacja Ochrony Środowiska (Habitat Conserwation Trust Fund). Pieniądze zbierane są w różny sposób.

W Zaginionym Świecie Fraser River żyją i mają się całkiem dobrze rybie dinozaury - jesiotry. Największą rybą z rodziny jesiotrowatych (Acipenseridae) jest jesiotr biały {Acipenser transmontanus), zwane także jesiotrem amerykańskim.

Prehistoryczne monstrum zna różne sposoby walki ze swym dwunożnym przeciwnikiem. Często idzie ?na wyczerpanie" - płynie jednostajnie w wybranym kierunku, jakby wcale nie zauważyło, że jest już na haczyku. Gdy półkilometrowy zapas mocnej plecionki niebezpiecznie się kurczy (mimo dociągniętego hamulca), przewodnik szybko odwiązuje łodziową kotwicę i pozostawia ją w wodzie (duża boja na końcu liny pozwala ją potem znaleźć i odzyskać), po czym kieruje łódź za uciekającą rybą. Czasem i to nie wystarcza.

Wędkarska wyobraźnia zapewne podpowiada Wam, Drodzy Czytelnicy, że branie pancernej megaryby często kończy się złamaniem wędki albo jej wyrwaniem razem z uchwytem i kawałkiem burty łodzi. Nic bardziej błędnego!

Bolenie, brzany, certy (we wszystkich rzekach z wyjątkiem Wisty od zapory we Włocławku do ujścia), fososie i trocie wędrowne (w Wiśle i dopływach powyżej zapory we Włocławku - w czwartki, piątki, soboty i w niedziele, a w Wiśle od zapory we Włocławku do ujścia), miętusy (we wszystkich wodach z wyjątkiem Odry od ujścia Warty do granicy z wodami morskimi), pstrągi potokowe (w Wiśle i jej dopływach od jej źródeł do ujścia Sanu, w Sanie ijego dopływach, w Odrze i jej dopływach od granicy państwa z Czechami do ujścia Bystrzycy oraz w Bystrzycy i w jej dopływach), sanda